Historia Trójmiasta to opowieść o ludziach i wydarzeniach, które ukształtowały ten region. Nie wszyscy z tych zasłużonych twórców byli rdzennymi mieszkańcami – doskonałym tego przykładem jest reżyserka Danuta Baduszkowa. Jej niesamowity charakter, wytrwałość, wizjonerstwo i umiejętność zmieniania otaczającej rzeczywistości sprawiły, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci nie tylko w Gdańsku, ale i w całej Polsce. Jak podaje portal gdanski.pro, przyjaciele i współpracownicy nazywali ją „kobietą-wulkanem ze stali” oraz osobą o generalskich zdolnościach organizacyjnych. Poznając jej życiorys, trudno się z tym nie zgodzić.
Najważniejsze fakty z biografii Danuty Baduszkowej
Danuta Baduszkowa przyszła na świat 10 października 1919 roku w Stryju (dzisiejsza Ukraina). Jej ojciec pełnił funkcję dyrektora browaru na Morawach. Średnie wykształcenie Danuta zdobyła we Lwowie, uczęszczając do Państwowego Gimnazjum Żeńskiego im. Królowej Jadwigi. Od najmłodszych lat uczyła się także gry na fortepianie pod okiem profesor Wandy Głuszkiewicz. Marzyła o studiach aktorskich na jednej z warszawskich uczelni, jednak sprawy rodzinne zmusiły ją do pozostania we Lwowie. Tam, w latach 1937–1940, studiowała w Akademii Handlu Zagranicznego.
W 1939 roku wyszła za mąż za aktora Detlefa Baduszka, pochodzącego z Dziedzic na Śląsku. Wybuch II wojny światowej zmusił młode małżeństwo do przeprowadzki do rodziny męża. To właśnie tam Danuta mogła wreszcie wrócić do swojej artystycznej pasji. Współpracowała z lokalnymi teatrami amatorskimi jako aktorka i chętnie występowała, recytując poezję. Niedługo później zdobyła w Warszawie swoją pierwszą nagrodę na festiwalu zespołów amatorskich za realizację spektaklu „Zwyczajna sprawa”.
Choć początkowo brakowało jej kierunkowego wykształcenia reżyserskiego czy aktorskiego, nie stanęło jej to na przeszkodzie. W 1954 roku, po ukończeniu kursów pod kierunkiem Romana Zawistowskiego, uzyskała oficjalne uprawnienia do reżyserowania spektakli muzycznych.
Profesjonalny debiut reżyserki miał miejsce w Operze Śląskiej w Gliwicach. W ciągu zaledwie jednego roku wyreżyserowała aż pięć przedstawień, w tym „Dyrektora teatru” Mozarta oraz „Przygody w Rio” Paula Franza.
Działalność Danuty Baduszkowej w Trójmieście
W styczniu 1958 roku ówczesny dyrektor Opery Śląskiej, Wacław Śniady, objął kierownictwo Teatru Muzycznego w Gdańsku, a Danuta Baduszkowa została tam dyrektorką artystyczną. Pierwszym spektaklem, który zrealizowała na nowej scenie, był „Bal w operze” Richarda Heubergera. Baduszkowa trafnie uznała, że to właśnie musicale przywrócą teatrowi dawną świetność. Wprowadzenie ich do repertuaru okazało się strzałem w dziesiątkę – publiczność była zachwycona, a na spektakle do Gdańska specjalnie przyjeżdżali widzowie z innych polskich miast.
W 1961 roku Teatr Muzyczny zyskał własną siedzibę w dawnym Domu Społecznym Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni, co wkrótce zaowocowało zmianą miasta w nazwie instytucji. Jako kierowniczka artystyczna Baduszkowa nieustannie dbała o rozwój repertuaru. Pod jej rygorystycznym okiem przeszedł on całkowitą metamorfozę, zyskując nowatorski i unikalny charakter. Była to m.in. jedna z pierwszych reżyserek w Polsce, która wystawiła na scenie kultowy musical „My Fair Lady”.
Jej nadrzędnym celem było wykształcenie zupełnie nowego pokolenia aktorów, idealnie dopasowanych do innowacyjnego formatu teatru muzycznego. Baduszkowa zawsze śmiało stawiała czoła wyzwaniom, dlatego założyła w Gdyni Studium Wokalno-Aktorskie przy Teatrze Muzycznym. W tamtym czasie była to bez wątpienia jedyna taka placówka w Polsce. Młodzi, niezwykle ambitni studenci otrzymali niepowtarzalną szansę – mogli nie tylko zgłębiać tajniki rzemiosła, ale od razu szlifować umiejętności na profesjonalnej scenie.
Danuta Baduszkowa pokochała teatr muzyczny całym sercem. Udowodniła publiczności, że ten gatunek może oferować najwyższą jakość sztuki, a poprzez muzykę da się w przystępny sposób mówić o rzeczach ważnych. Była główną inicjatorką budowy nowej siedziby Teatru Muzycznego. Niestety, nie doczekała jej otwarcia. Zmarła 15 grudnia 1978 roku, a nowy gmach oddano do użytku w roku 1979. W hołdzie dla jej wybitnych zasług, od 1992 roku Teatr Muzyczny w Gdyni z dumą nosi jej imię.